JiBi_AI

เรื่องมันเริ่มจากว่า ที่ประชุมกันเมื่อวันพฤหัสอ่ะ มีการเปิดใจกัน แล้วก็พูดถึงว่า การเตือน การบอกเืพื่อน และการเป็นผู้นำ

เราพูดถึงว่า เวลาใครทำอะไรผิด แล้วเตือนกัน ขอให้เชื่อบ้าง แค่ช่วงรับน้องให้ทำตัวดีๆอะไรแนวนี้แหละ... แล้วก็มีคนมาพูดประมาณว่า แบบนี้ใครก็โกรธ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวที่คนอื่นไม่มีสิทธิ์ยุ่ง (พวกผมซอย กระโปรงสั้น แบบเนี้ย) ซึ่งก็ได้ข้อสรุปว่า

'การที่เรื่องส่วนตัวจะเป็นส่วนตัวจริงๆ..... ก็ตราบเท่าที่มันไม่กระทบส่วนรวม'

เรื่องนี้จบไป ก็มาต่อที่....... เรื่องที่คนเราไม่กล้าพูดอะไรกับเพื่อนคนอื่น รุ่นพี่ หรือแม้แต่รุ่นน้อง

จะมาพูดว่า เราไม่กล้า หรือว่า เรากลัวเพื่อนเกลียด...... ถ้าทุกคนคิดแบบนี้แน่นอน ก็เท่ากับไม่มีใครเสียสละ

ที่เราเขียนเรื่องนี้ และต้องการจะสื่อก็คือ

.

.

.

คนที่พูดอะไร เตือนอะไรคนอื่น หรือทำตัวเป็นผู้นำได้ สิ่งสำคัญไม่ใช่ความกล้า แต่คือความเสียสละ และหน้าที่.....

ไม่ใช่คนพูดไม่กลัวโดนเกลียด

ไม่ใช่คนพูดอยากทำตัวให้เด่น

การจะพูดอะไรออกไปสักคำน่ะ คนที่เกลียดคนพูด เข้าใจรึเปล่าว่ากว่าเขาจะพูดออกไปได้ ต้องอาัศัยความกล้ามากแค่ไหน..... ต้องทำใจมากแ่ค่ไหน..... ที่สำคัญ ต้องเสียสละมากแค่ไหน

ทุกครั้งที่เราพูดหรือคิดอะไรน่ะ ต้องยอมรับผลจากคำพูดนั้นทั้งหมด ไม่ว่าคำพูดนั้นจะทำให้เราถูกคนเกลียดตลอดไป.... หรือว่าการทำตามที่เราพูดเกิดผลเสีย แน่นอน คนที่แบกรับไว้คือคนพูด... คนที่ถามคนอื่นตลอด ทำตามคนอื่นตลอด มันก็เหมือนกับเห็นแก่ตัวนั่นล่ะ คิดเองได้ แต่้ต้องถาม... เพื่อที่เวลาผิดพลาดจะได้อ้างคนอื่นได้ สุดท้ายแล้วงานทั้งหมดก็จะตกไปอยู่กับผู้เสียสละที่มีเพียงหยิบมือเดียว ถ้าสำเร็จก็แล้วไป มันเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าไม่สำเร็จเมื่อไหร่ คนนั้นก็จะโดนทุกกรณี

เข้าใจกันหน่อยนะ ที่พูดไม่ใช่บ้าอำนาจ ที่สั่งไม่ได้อยากสั่ง ที่ตอบคำถามเวลาถามเพราะจำเป็น....... ถ้าไม่จำเป็นจริงๆน่ะ อำนาจ+หน้าที่ที่มอบให้ ขอให้ทำกันให้เต็มที่ และแบกรับความรับผิดชอบต่อสิ่งนั้นกันให้ดีๆ

อาจจะเครียดไปหน่อย แต่จริงๆตอนเขียนก็ไม่ได้เครียดหรอก.... เพียงแต่ชอบประเด็นนี้ และอยากพูดให้ทุกคนได้รู้ก็เลยเขียนขึ้นมาเท่านั้นเอง

มันก็เหมือนกันว่า....... เวลาเดินกันกลุ่มใหญ่ๆ คนที่เดินนำหน้า ไมว่าจะตั้งใจรึเปล่า ก็จะต้องคอยหันดูข้างหลังตลอดใช่ไหมล่ะ ถ้ามีคนหลงไป มากันไมครบ.... หรือว่าถ้าทางที่เรานำมันผิด แน่นอน คนผิดคือเรา

เหมือนกันนั่นล่ะ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ กลุ่มเล็กกลุ่มใหญ่ ความรู้สึกมันเหมือนกัน เพียงแต่จะรุนแรงแค่ไหนเท่านั้นเอง