เนื่องจากน้ำท่วมอย่างที่รู้ๆ กัน
ปิดเทอมครั้งสุดท้ายที่ควรจะหมดไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหายก็ให้เวลาเราได้ทำใจนานขึ้นอย่างน่าใจหายเช่นกัน
คงจะเป็นครั้งที่ 2 ในชีวิตที่วันเกิดตรงกับวันปิดเทอม (ครั้งแรกคือตอนที่ไทยเป็นเจ้าภาพ Asian Game)
ปิดเทอมยืดยาวววววครั้งนี้ ทำให้เราได้มีโอกาสใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นอยู่กับบ้านมากขึ้น
แล้วก็ทำให้นึกถึงเรื่องที่ลืมไปแล้วขึ้นมาได้
ตามหัวข้อบล็อกคราวนี้เลย เรานึกถึงตอนที่ตัวเองถอดเสื้อแบบสวมหัวครั้งแรกในชีวิตขึ้นมา
จำไม่ได้ว่าตอนไหน รู้แต่ว่าเด็กมากๆ
เราตอนเด็กพยายามจะถอดเสื้อออกเปลี่ยน แต่....... ถอดไม่ได้ ทำยังไงก็ถอดไม่ได้
 
ปกติแลว้ เวลาถอดเสื้อสวมหัว เราจะต้องไขว้มือกัน จับขอบเสื้อแล้วยืดขึ้นไปใช่มั๊ย?
ด้วยความเป็นเด็ก แทนที่เราจะไขว้มือ เราจับตรงๆ แล้วก็พยายามดึงเสื้อขึ้น
แน่นอน ว่ามันไม่ึขึ้น... ใครสนใจลองทำดูได้ ถ้าไม่ไขว้มือเราจะถอดเสื้อออกไม่ได้เลย
แม่เราก็มองเราพยายามอยู่สักพักนึงถึงจะมาบอกวิธีถอดให้
ตัวเราตอนเด็กดีใจมากเมื่อถอดเสื้อออกมาได้
รู้สึกมันเป็นเรื่องมหัศจรรย์ เหมือนเวทย์มนต์
ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าีนี้ทำยังไงก็ถอดไม่ได้แท้ๆ แต่พอรู้วิธีมันกลับง่ายนิดเดียว
 
คิดถึงตอนนั้นแล้วรู้สึกว่า เรื่องที่ทำเป็นอัตโนมัติเนี่ย จริงๆ มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากเลยนะ
เราเคยสงสัยอยู่หลายครั้งว่าทำไมถ้าไม่ไขว้มือถึงถอดเสื้อไม่ได้
แต่สุดท้ายตอนนี้ แม้แต่เรื่องที่ว่าตัวเองเคยถอดเสื้อไม่เป็นก็แทบจะลืมไปแล้ว
 
ความเคยชินบางครั้งก็น่ากลัว
มันทำให้คนหยุดคิด หยุดตั้งคำถาม และหยุดหาคำตอบ
 
สุดท้าย คนหลายๆ คนก็เลิกที่จะคิด ทำงานตามหน้าที่ มีชีวิตอยู่ต่อไปด้วย "ความเคยชิน"
แล้วมนุษย์ก็จะไม่ต่างอะไรจากหุ่นยนต์ชาญฉลาด ที่รับคำสั่งและทำได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน
 
ความเคยชินนี่แหละ ที่ทำให้เรามองข้ามอะไรไปหลายๆ อย่าง
ทำให้เรามองทุกสิ่งรอบตัวเป็นเรื่อง "ธรรมดา" และรู้สึกว่าชีวิตตัวเองช่างน่าเบื่อหน่าย
ใครเคยอ่านเรื่อง AQUA และ ARIA คงจะรู้สึกผ่อนคลายเวลาที่อ่าน (หรือดู)
อาคาริจังเป็นคนที่สนุกกับทุกอย่างในชีิวิต มองทุกสิ่งเป็นเรื่องมหัศจรรย์ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเธอเจอแต่สิ่งใหม่ๆ ซึ่งไม่มีอยู่บนโลก แต่มีอยู่บนอควา ในขณะที่คนอื่นมองสิ่งเหล่านั้นเป็นส่วนหนึ่งของชีิวิตธรรมดาๆ แต่นั่นก็เพียงส่วนหนึ่ง สิ่งสำคัญที่สุดคือตาของเธอเองต่างหาก
ตาของอาคาิริที่มองเห็นถึง "ความมหัศจรรย์" ของสิ่งรอบตัวซึ่งคนอื่นไม่เคยเ็ห็นต่างหาก
 
เบื่อหน่ายกับชีวิตประำจำวันของตัวเองหรือเปล่า?
 
 
เราลืมความรู้สึกตอนรู้สิ่งต่างๆ เป็นครั้งแรกไปหรือเปล่า?
 
เราลืมที่จะมองความมหัศจรรย์ของสิ่งต่างๆ รอบตัวไปหรือเปล่า? 

Comment

Comment:

Tweet

ไม่เคยคิดเรื่องต้องไขว้มือถอดเสื้อเลยค่ะ
เพราะ...ถอดเสื้อแบบดึงคอเสื้อขึ้นจากหัว แล้วค่อยดึงแขนออก
(แต่ไขว้มือถอดเสื้อแบบดึงจากข้างล่างมันดูเซ็กซี่กว่า...*นอกเรื่อง*)

ฝ้ายคิดว่าเรื่องบางเรื่องน่าเบื่อเพราะเราไม่รู้สึกสนใจมัน
พอไม่สนใจก็คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา แล้วก็ไม่คิดหาความหมายของมันต่อ
แต่กับเรื่องที่เราสนใจ เราก็อยากรู้เกี่ยวกับมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
มันก็กลายเป็นสิ่งที่ไม่น่าเบื่อสำหรับเรา เป็นสีสันของชีวิต
คงเพราะเหตุผลนี้ที่ทำให้คนเราชอบหางานอดิเรกทำเวลารู้สึกเบื่อกับงาน

ถ้าเราลองมองให้ละเอียดขึ้นอีกซักนิดก็จะพบว่า
โลกนี้มีเรื่องอัศจรรย์เยอะแยะที่น่ารู้ และใช้เวลาทั้งชีวิตก็หาคำตอบได้ไม่หมด

#2 By ★奈良★ on 2011-11-20 01:36

ชอบตอนนึงในคุโรมาตี้ ที่ตัวละครคุยกันว่าโรงเรียนเรานี่ธรรมดาจนหน้่าเบื่อ ฉากหลังเป็นเพรชดี้ขี่ม้า มีมนุษย์ต่างดาวมาจับกอลิล่าไป และเมก้าซาวะเดินมาทัก ความเคยชินมันกัดกินความอัศจรรย์

#1 By เจ๋ง on 2011-11-20 01:10