diary

คั่นรายการ

posted on 01 Apr 2013 23:43 by jibi in diary directory Diary
มีเรื่องอยากอัพมากมาย
ทั้งทริปบาหลี
ทั้งคอนเสิร์ต DEPAPEPE
ทั้งงานติ่ง J-Series
ทั้งหลายๆ สิ่งในชีวิต เดือนมีนาคมที่ผ่านมาเป็นเดือนที่ "เยอะ" จริงๆ สำหรับเรา
 
เรื่องที่อยากอัพ จดข้อความเอาไว้กันตัวเองลืม แต่ยังไม่มีเวลามาเขียน
ขอคั่นเวลาสักนิดด้วยเอนทรี่นี้นะคะ
 
เมื่อวันก่อน เราไปรับหนังสือที่ Kinokuniya สาขา Izetan
วันนั้นเป็นวันปัจฉิมนิเทศของเตรียมฯ
ทำไมถึงรู้เหรอ? เพราะเห็นเด็กเตรียมถือดอกมงดอกไม้ ตุ๊กตา ใบประกาศกันเดินขวักไขว่แถวสยามตอนเกือบทุ่มน่ะสิ
 
ระหว่างกำลังเดินส่องหา RDG เล่ม 1
มีนักเรียนเตรียมกลุ่มนึงกำลังส่องการ์ตูน
พอเราทำท่ามองๆ ยังไม่ทันพูดอะไร น้องๆ น่ารักมาก เดินหลบให้ด้วย เราก็ส่องต่อไป
สักพักนึง
น้องคนนึงในกลุ่มหันมาถาม "ใช่พี่จิบิไอไหมคะ"
 
Σ(・∀;ノ)ノ
 
ตกใจ...
 
"หนูเคยเห็นพี่ในหนังสือรุ่น"
 
(☉∀☉)
 
น้องรู้ด้วยว่าเราจบอักษร
รู้ว่าคอสเพลย์
แปลว่าน้องตามอ่านบล็อกนี้ใช่ไหมคะ
 
ไม่รู้อ่านจริงไหม สมมุติว่าน้องอ่าน
ตกใจจริงๆ ที่มีคนจำได้ เขินเลย อายจัง สภาพโทรมมาก....
 
แต่ดีใจมากที่ได้รู้ว่าอย่างน้อยบล็อกที่เราเขียนเพ้อเจ้อแถมดองอีกต่างหากมีคนคอยตามอ่านอยู่
 
ภารกิจและอะไรหลายๆ อย่างในชีวิตทำให้บางทืต้องทำเป็นลืมๆ ว่ามีบล็อกนี้ไปบ้าง
ไม่ได้อยากลืมนะ
การเขียนบล็อกเป็นความสุขอย่างนึงของเราจริงๆ
รู้สึกว่าเราได้พื้นที่ิอิสระเขียนอะไรก็ได้
ได้ฝึกฝนตัวเอง ให้รู้จักเรียบเรียงประโยชน์ เรียบเรียงความคิดออกมาเป็นตัวอักษร เพราะถ้าพิมพ์ทุกอย่างที่คิดไป คนอ่านเขาอ่านไม่รู้เรื่องหรอก
 
ขอบคุณทุกคนที่ยังอ่านบล็อกนี้อยู่
ยืนยันว่ายังไม่เลิกเขียนค่ะ มีเรื่องที่อยากเขียนอีกเพียบ แค่ยังไม่มีเวลาจะมาเขียนเท่านั้นเอง
เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งเลิกอ่านนะคะ... อยู่เป็นเพื่อนเราก่อน
 
เอนทรี่นี้ไม่มีอะไร
แค่ไม่รู้จะสามารถสื่อสารกับน้องคนนั้นได้ที่ไหน
ตอนนั้นตกใจไม่ได้พูดอะไร
แต่ขอบคุณจริงๆ นะคะที่อ่านบล็อกนี้
เข้ามหาวิทยาลัย เข้าอักษร ขอให้สนุก(?)และได้ความรู้
 
 
ปล. ตกใจ editor ตัวใหม่ มึนเลยทีเดียว... แบ่ง section นี่คืออะไร
 

เีรียนจบแล้วค่ะ

posted on 23 Apr 2012 23:59 by jibi in diary
officially graduated
 
เรียนจบจริงๆ ซะที เกรดออกแล้วค่า ♡(>◡<)♡ 
 
โพสต์เพื่อแสดงความยินดีกับตัวเอง
ตอนปี 2-3 ทนทุกข์ทรมาณจริงๆ
พอถึงปีสี่ ดีใจที่เรียนคณะนี้เอกนี้จากใจจริงนะ (ยิ่งตอนหางานยิ่งแล้วใหญ่ 555)
แต่ตอนนั้นก็คิดจากใจจริงเหมือนกันว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่านะ...
 
ขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจ
ขอบคุณอาจารย์ทุกท่านที่สั่งสอนให้ความรู้ช่วยเหลือกันจนจบ
ขอบคุณเพื่อนๆ โดยเฉพาะเอกญี่ปุ่น ที่อยู่ด้วยกันมาเสมอ
 
หวังว่าทุกอย่างที่ผ่านมา ความรู้ที่ได้เรียน ประสบการณ์ทั้งเฮฮาและร้องไห้จะมีประโยชน์ต่อชีวิตทำงาน
มาเกริ่นกันก่อนค่ะ
มือถือเราห้อย พวงกุญแจ 2 อัน
อันนึงคือ ทามาก๊อตจิกับดาว 3 ดวง ส่วนอีกอันคือที่เช็ดจอเนโกะคังกับฟักทองเรืองแสง
 
ปกติเวลาเดินทาง โดยเฉพาะขึ้นรถไฟฟ้าจะห้อยซองมือถือไว้ที่คอ ในนั้นใส่บัตรรถไฟฟ้า มือถือ และบางทีก็มี ipod
 
เหตุการณ์เมื่อวันพฤหัสที่ 9 กุมภาพันธ์ 2012 
 
เราเดินขึ้นบันไดรถไฟฟ้าตามปกติ
แต่ด้วยความรีบ กลัวไปไม่ทันเวลา วันนั้นก็รีบๆ เดิน เห็นรถไฟฟ้ามาแล้วจะรีบเดินไปขึ้น
 
ขาไปเตะโดนอะไรบางอย่างเล็กๆ เบาๆ เป็นสีขาวๆ
พอมองตามไปมันก็ปลิวตกลงไปในรางรถไฟฟ้า!!!
 
ตอนนั้นตกใจมาก เพราะกลัวทำอะไรของสำคัญใครตกลงไปรึเปล่า แต่ก็โดดขึ้นรถก่อนประตูจะปิด
หยิบมือถือตัวเองขึ้นมาจะดูเวลา ปรากฏว่าน้องดาว 3 ดวงที่ห้อยอยู่กับทามาก๊อตหายไป!!!
สรุปว่า ที่เราเตะไปคือพวงกุญแจตัวเองค่าาาาา...
 
ต่อไปนี้เราขออนุญาตเรียกมันว่า "น้องดาวตก" 
 
ทีนี้เราก็ไปทำธุระ ปล่อยน้องดาวตกนอนอยู่ในรางรถไฟฟ้าสถานีสยาม เส้นทางไปวงเวียนใหญ่ เพราะจะไปติดต่ออะไรก็กลัวไม่ทันธุระ ซึ่งสำคัญกว่าแน่นอน...
 
หลังจากนั้นแม้จะต้องขึ้นลงที่สถานีสยามทุกวัน ก็ยังไม่กล้าพอจะไปขอให้เขาเก็บให้
เพราะกลัวว่าอาจะทำให้ต้องหยุดเดินรถ หรือมีปัญหาอะไรได้
น้องดาวตกของเราคงไม่มีค่าพอที่จะทำให้คนนับพันที่โดยสารรถไฟฟ้าหยุดรอได้
 
 
หลังจากนั้น แม้เวลาจะผ่านไป ดิฉันก็ยังคงเศร้าใจกับการจากไปของน้องดาวตกอยู่
เวลาได้คุยกับใครก็จะหยิบยกเรื่องการจากไปของน้องดาวตกมาเป็นหัวข้อสนทนาทุกครั้งไป
 
จนกระทั่ง... !!!!
 
เหตุการณ์เมื่อวันอังคารที่ 14 กุมภาพันธ์ 2012
 
เนื่องจากเรามีนัดปาร์ตี้กับสาวๆ เนื่องในวันเกิดของคิวปิด หมาบ้านนางสาว อ.
แต่เลิกเรียนไม่พร้อมกัน ก็เลยนั่งรอกันอยู่ที่โรงอาหาร กับเพื่อนจ. และพี่จ.
แล้วก็เช่นเดิม เราได้ยกเรื่องน้องดาวตกขึ้นมาพูดอีกครั้ง
พี่จ. แนะนำว่าให้ลองไปดู ถ้ามันยังอยู่ก็ลองติดต่อดู เขาอาจจะเก็บให้เราก็ได้
คุณพี่เล่าว่าเคยคุยโทรศัพท์อยู่ แล้วแบตเตอรี่มือถือหลุดลงไปในรางรถไฟฟ้า!!! ตอนนั้นเธอรีบติดต่อกับทางสถานี ได้ความว่าเขาจะเก็บให้ตอนปิดทำการและต้องลงไปตรวจสอบราง วันต่อมาก็ได้ของ
 
บังเกิดความลังเลขึ้นภายในจิตใจ
 
ใจหนึ่งก็อยากได้น้องดาวตกคืนสู่อ้อมอกใจจะขาด
อีกใจหนึ่งก็คิดว่าคนอื่นเขาคงไม่เห็นความน่ารักของมันเหมือนที่เราเห็น
 
และแล้ววันคืนก็ผ่านพ้นไป
 
เหตุการณ์เมื่อวันพฤหัสที่ 16 กุมภาพันธ์ 2012 
 
วันนี้เป็นวันที่เราเลิกเรียนตอนเที่ยง
กินข้าวที่โรงอาหารแล้วนั่งคุยปรับทุกข์กับเพื่อนส. และเพื่อน พ. เหมือนทุกที
 
ที่แตกต่างออกไปคือเนื่องจากยังคุยกันไม่พอ เราทั้งสามจึึงตัดสินใจกลับบ้านทางเดียวกัน คือไปรถไฟฟ้า
(จริงๆ ตอนแรกตั้งใจว่าจะขึ้นรถเมล์)
 
บังเอิญว่านางสาว พ. ต้องขึ้นรถสายวงเวียนใหญ่ เราเลยถือโอกาสนี้แอบไปมองรางรถไฟฟ้าบริเวณหัวขบวน ว่าน้องดาวตกยังนอนรอความช่วยเหลืออยู่ตรงนั้นหรือไม่
 
ไม่น่าเชื่อ!!!
น้องดาวตกอยู่ตรงนั้น
ในสภาพสมประกอบ (มองจากระยะไกล)
 
เมื่อเห็นน้องดาวตกในสภาพน่าอดสูเช่นนั้น ดิฉันก็มิอาจทนได้อีกต่อไป
หลังลังเลอยู่เป็นเวลาถึง 1 สัปดาห์เต็มๆ
เราและเพื่อนส. เดินตามหายามประจำสายนั้นและบอกเขาว่าทำของตกลงไป
พี่ยามท่านนั้นใจดีมาก เดินมาดู แล้วบอกว่าของมันอยู่ค่อนข้างไกล ใช้ที่คีบ คีบให้ไม่ได้ และให้เราไปติดต่อกับตู้ควบคุม
 
เมื่อไปถึงเราอธิบายสถานการณ์ให้พี่เขาฟัง พี่เขาเดินขึ้นไปดูแล้วถามคอนเฟิร์มอีกครั้งว่าพวงกุญแจที่เราทำตก ใช่ที่เป็นรูปดาว พลาสติกใสๆ 3 ดวงหรือไม่ เราก็ตอบไปว่าใช่
 
เรื่องราวดูใหญ่โตมากขึ้นเรื่อยๆ
พี่พนักงานเอาเอกสารคำร้องมาให้เซ็น
ในเอกสารนั้นมีให้อธิบายว่าของที่ตกคืออะไร จะนำไปใช้ทำอะไร และมีมูลค่าเท่าไหร่
เราไม่สามารถบอกได้ มิสามารถประเมินค่าน้องดาวตกได้ (พูดอีกอย่างคือ มันไม่มีค่าด้วยซ้ำมั๊ง)
แต่เราก็เขียนไปว่า  " - "
 
หลังเซ็นเอกสารคำร้องทั้งหมดด้วยความเกรงใจพี่พนักงาน เรากับนางสาวส. ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
 
เหตุการณ์วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2012 
 
ปกติเราไม่ไปมหาวิทยาลัยวันศุกร์
แต่วันนี้เราไปเพื่อน้องดาวตก (โกหกนะ จริงๆ ไปเพราะมีคลาสพิเศษ เขียนพู่กัน)
เราไปติดต่อกับทางสถานีอีกครั้ง ว่าจะมาขอรับของที่ได้แจ้งไ้ว้เมื่อวาน
พี่ที่สถานีบอกว่า เนื่องจากมีการทดสอบรถตอนกลางคืน จึงยังไม่ได้เก็บให้ ให้ลองมาติดต่อใหม่วันอื่น
ตอนนั้นใจเสียเล็กน้อยว่า เขาอาจจะไม่คิดว่าเราจะ "กล้า" มาเอา ก็เลยไม่เก็บให้รึเปล่า
พอเรามาติดต่อขอรับก็เลยตกใจไม่คิดว่าจะมาจริงๆ (แค่คิดเล่นๆ)
เราขอบคุณพี่คนนั้นแล้วกลับบ้าน
 
เหตุการณ์วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2012
 
เสาร์และอาทิตย์ที่ผ่านมา เราไม่ได้ขึ้นรถไฟฟ้าเลย
วันจันทร์มีงานประกวดร้องเพลงที่คณะ และขากลับเราก็ใช้บริการรถไฟฟ้าตามปกติ
วันนี้มีเพื่อน ส. คนเดิมและเพื่อน ม. กลับมาด้วย
เราไปติดต่อที่ตู้บริการเดิม และเจอพี่คนเดิม คนเดียวกันกับที่รับเรื่องเราไว้
พี่เอาเอกสารที่มีน้องดาวตกใส่ถุงไว้อย่างดีออกมาให้เ็ซ็น
 
และนี่คือสภาพของน้องดาวตกตอนได้รับ (ขอเซนเซอร์ชื่อที่อยู่เบอร์โทรศัพท์ของเจ้าของบล็อกค่ะ)
 
และในที่สุดเราก็ได้น้องดาวตกที่รักกลับมาสู่อ้อมอก
 
น้องดาวตกรวมร่าง
 
 
หมายเหตุ: ใครถามว่าพวงกุญแจนี้มีความสำคัญอย่างไร มีคนพิเศษให้รึเปล่า หรือซื้อจากต่างประเทศเหรอ
ขอตอบไว้ตรงนี้ พวงกุญแจนี้ซื้อที่ "สำเพ็ง" และคนซื้อคือเพื่อนเราเอง ซื้อแล้วเอามาแจก แต่เราชอบมาก แถมจะหาซื้ออีกก็ไม่มีแล้ว แค่นี้แหละ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ...
 
ขอบคุณและขอโทษพนักงาน BTS ทุกท่านจากใจจริงค่ะ
 
ฝากสำหรับทุกคน
 
ถ้าทำของตกลงไปในรางรถไฟฟ้าไม่ต้องตกใจนะคะ
ติดต่อพี่ยามที่อยู่ใกล้ที่สุด หรือตู้บริการของสถานีนั้นๆ
ถ้าเขาสามารถใช้ magic hand หยิบให้ได้ เขาจะหยิบให้ทันที
ถ้าไม่ได้แต่เป็นของสำคัญมากเขาก็จะหาทางเอามาให้ทันทีค่ะ
แต่ถ้าเป็นของไม่สำคัญ เช่นน้องดาวตก หรือแบตฯมือถือของพี่จ. ก็ต้องรอเวลาปิดทำการก่อน แล้วค่อยไปติดต่อรับในวันต่อๆ ไปค่ะ ^^